Interpelacja nr 10342

Działając na podstawie uprawnień wynikających z ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora, zwracam się z kwestią projektu ustawy mającego na celu przejęcie przez państwo płatności składek społecznych za najmniej zarabiających artystów.

Wspomniany projekt uznaje za artystyczne następujące sektory: muzykę, sztuki wizualne, sztuki performatywne, sztuki cyrkowe, teatr, film, literaturę, taniec, twórczość audiowizualną oraz twórczość ludową. Jak policzyli eksperci, maksymalna dopłata może wynieść prawie 2 tys. zł, sama obsługa pomocy dla 62 tys. osób ma kosztować rocznie przeszło 10 mln zł, a w sumie koszt projektu wsparcia przekroczyłby 300 mln zł rocznie.

Biorąc pod uwagę wysokie koszty społeczne proponowanych zmian oraz historyczne podejście artystów do samodzielnego inwestowania we własne zabezpieczenie społeczne, proszę o informacje:

W ślad za nową ustawą, jakie narzędzia zamierza wprowadzić resort, by weryfikować, czy nieopłacenie składek społecznych (np. ZUS, składka zdrowotna), wynika z rzeczywistego braku środków, czy też było efektem niewłaściwego gospodarowania dochodami?

W związku z tym, że zwykły obywatel nie może liczyć na opłacenie wymienionych składek przez państwo i są one pobierane bezpośrednio z jego wynagrodzenia przy wypłacaniu go przez pracodawcę, czy resort rozważa takie rozwiązanie pomocy, jak opłacenie składek za artystę w formie nieoprocentowanej „pożyczki”, którą artysta musi zwrócić w momencie polepszenia się jego sytuacji materialnej?