Interpelacja nr 10313

Warszawa, dnia 13 czerwca 2025 r.

Do mojego biura poselskiego napływają sygnały o przypadkach, w których sądy innych państw UE (m.in. Niemiec, Francji, Hiszpanii) prowadzą postępowania o władzę rodzicielską lub kontakty wobec małoletnich posiadających wyłącznie obywatelstwo polskie, nie uwzględniając w swych orzeczeniach obowiązku „zachowania tożsamości dziecka” (preambuła pkt 12 i art. 1 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2201/2003). W praktyce prowadzi to do:

umieszczania polskich dzieci w instytucjach opiekuńczych bez podjęcia próby zapewnienia im opieki w polskojęzycznej rodzinie zastępczej,

nieuwzględniania w ustaleniach sądu więzi kulturowych i językowych z Polską,

braku współpracy z polskim organem centralnym (art. 33–34 rozporządzenia), co uniemożliwia kontrolę realizacji orzeczeń i ochronę dobra dziecka.

Takie praktyki stoją w sprzeczności z unijnymi standardami i narażają dzieci na utratę języka ojczystego oraz kulturowej tożsamości.

Jakie konkretne kroki podjęło Ministerstwo Sprawiedliwości od 1 stycznia 2024 r. do teraz, aby wobec obywateli polskich przestrzegane były przepisy wspomnianego rozporządzenia?

Czy zgłaszano ministerstwu naruszenie rozporządzenia przez sądy obcych państw?

Ile było takich spraw i w jaki sposób ministerstwo pomagało polskim obywatelom (dzieciom), żeby zachować tożsamość dziecka zgodnie z rozporządzeniem?

Ile dzieci z obywatelstwem polskim powróciło do Polski na podstawie przepisów tego rozporządzenia do końca 2023 roku, a ile od początku 2024 roku do teraz (Ministerstwo Sprawiedliwości prowadziło w tym zakresie statystyki)?

Z wyrazami szacunku

Michał Wójcik
Poseł na Sejm RP