Interpelacja nr 10168

Do mojego biura poselskiego napływają liczne sygnały od obywateli, którzy zwracają uwagę na poważne bariery w dostępie do diagnostyki i leczenia niepłodności w mniejszych miejscowościach. Mieszkańcy miast liczących kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców są często zmuszeni do regularnych, kosztownych i czasochłonnych wyjazdów do dużych ośrodków miejskich - oddalonych nierzadko o kilkadziesiąt kilometrów - tylko po to, by wykonać podstawowe badania, takie jak monitoring cyklu, USG czy badania krwi.

Wizyty te muszą być często powtarzane kilka razy w miesiącu, a placówki działają głównie w godzinach 900–1700, co zmusza pacjentów do zwalniania się z pracy lub korzystania z urlopów. Dla wielu par stanowi to istotną barierę w dostępie do leczenia, zwłaszcza jeśli zamieszkują obszary słabo skomunikowane.

Pragnę podkreślić, że interpelacja ta nie dotyczy procedury in vitro. Zgłaszane przez obywateli problemy dotyczą podstawowej diagnostyki i leczenia zaburzeń płodności - czyli działań, które powinny być dostępne dla wszystkich pacjentów, niezależnie od miejsca zamieszkania, w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i specjalistycznej opieki ginekologicznej.

Obywatele czują się pomijani przez system ochrony zdrowia, mimo oficjalnych deklaracji państwa w zakresie wspierania polityki prorodzinnej i promowania dzietności. Obecny model sprawia, że realny dostęp do leczenia mają głównie mieszkańcy dużych aglomeracji, co skutkuje systemowym wykluczeniem wielu par z mniejszych miejscowości.

W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:

Czy Ministerstwo Zdrowia planuje stworzenie sieci lokalnych punktów diagnostycznych w zakresie leczenia niepłodności, umożliwiających wykonywanie podstawowych badań bliżej miejsca zamieszkania pacjentów?

Czy rozważane są rozwiązania umożliwiające zdalne konsultacje ze specjalistami oraz lokalną realizację badań wspierających proces leczenia?

Czy w ramach polityki zdrowotnej państwa przewiduje się działania wspierające leczenie niepłodności dla osób, które nie kwalifikują się lub nie decydują się na zapłodnienie pozaustrojowe?

Czy ministerstwo prowadzi analizy lub konsultacje społeczne w zakresie dostępności opieki nad płodnością w mniejszych miastach i na terenach słabiej skomunikowanych?