Interpelacja nr 10040

Szanowna Pani Ministro,

w ostatnim czasie do mojego biura poselskiego zgłaszają się rodzice i opiekunowie dorosłych osób z niepełnosprawnościami, wyrażający głęboki niepokój o swoją przyszłość w sytuacji, gdy – z powodu wieku, pogarszającego się stanu zdrowia lub braku sił – nie będą już w stanie samodzielnie opiekować się swoim dzieckiem z niepełnosprawnością i zmuszeni zostaną do przekazania go pod opiekę instytucjonalną, np. do domu pomocy społecznej.

Osoby te pytają, co w takiej sytuacji stanie się z nimi samymi – szczególnie gdy są samotne, nieposiadające majątku ani prawa do emerytury, a lata sprawowania opieki wykluczyły je z aktywności zawodowej. Obawiają się, że po oddaniu bliskiej osoby do DPS utracą prawo do świadczeń opiekuńczych, nie mając jednocześnie środków na swoje utrzymanie.

W związku z tym proszę o odpowiedź na poniższe pytania:

Czy w polskim systemie prawnym przewidziano wsparcie dla opiekunów osób z niepełnosprawnościami, którzy – ze względu na swój stan zdrowia lub wiek – nie mogą już sprawować osobistej opieki nad bliskim?

Czy ministerstwo rozważa wprowadzenie świadczenia osłonowego lub innych form zabezpieczenia socjalnego dla takich osób – zwłaszcza tych, które przez lata pełniły rolę opiekuna bez możliwości pracy zarobkowej?

Czy trwają prace legislacyjne mające na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa socjalnego opiekunom po zakończeniu opieki?

Jakie działania podejmuje państwo, aby zapobiec sytuacjom, w których osoby poświęcające życie opiece nad bliskim pozostają bez wsparcia i dochodów po przekazaniu podopiecznego do instytucji?

Wielu rodziców i opiekunów żyje dziś w lęku przed przyszłością. Uważam, że troska o nich jest wyrazem odpowiedzialności społecznej i solidarności międzypokoleniowej. Zwracam się z prośbą o pilne zajęcie stanowiska w tej sprawie.