Interpelacja nr 8984

Szanowna Pani Ministro!

Projekt ustawy o asystencji osobistej przechodzi kolejne etapy prac legislacyjnych. To akt prawny wyczekiwany przez środowisko osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów. Niestety, jak wynika z poprawek zgłoszonych podczas konsultacji społecznych, w art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy nie zostały uwzględnione nadal osoby do 13. roku życia jak i osoby z niepełnosprawnością 65+. Brak uwzględnienia tych dwóch grup to potencjalnie olbrzymi problem. Z jednej strony bowiem wyklucza dużą grupę dzieci, z drugiej - olbrzymią grupę osób z niepełnosprawnością w wieku, w którym przeróżne niepełnosprawności są coraz częstsze. Prawo do samodzielnej egzystencji wynika wprost z konstytucji, takie różnicowanie dostępu do asystencji zatem budzi obawy o zgodność projektowanych przepisów z ustawą zasadniczą - świadczenia asystencji osobistej w tym kształcie nie byłyby bowiem powszechne, a dostęp do nich - równy. Wątpliwa jest również zgodność tak ukształtowanych przepisów z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, ratyfikowaną przez Polskę. Należałoby zwrócić uwagę, że prawo emerytalno-rentowe nie przewiduje granicy wieku emerytalnego i osoby 65+ mogą być aktywne zawodowo co dotyczy również osób z niepełnosprawnością.

W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy Pani Ministra rozważy poszerzenie prac nad asystencją osobistą i włączenie jej w koncepcję ustawy o niezależnym życiu, obejmującą również wsparcie mieszkaniowe, komunikację i transport oraz dostępność do nowoczesnych technologii wspomagających człowieka - np. robotów sprzątających?

Jak zostanie rozwiązana kwestia asystencji osób 65+?

Kiedy zostaną w toku prac legislacyjnych uwzględnione problemy dotyczące sprzeczności ograniczonych wiekiem świadczeń asystencji osobistej z Konstytucją RP (art. 32 i 69) oraz Konwencją o Prawach Osób Niepełnosprawnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (art. 19)?