Interpelacja nr 7442

W związku z ogłoszeniem priorytetów polskiej prezydencji w Radzie UE, w tym planów związanych z walką z tzw. dezinformacją klimatyczną podczas obrad Rady ds. Środowiska (ENVI), składam interpelację w celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących tych działań. Z perspektywy ochrony wolności słowa oraz transparentności władzy publicznej planowane działania wzbudzają poważne wątpliwości.

Wprowadzenie mechanizmów przeciwdziałających „dezinformacji klimatycznej” może prowadzić do ograniczania debaty publicznej, szczególnie w kontekście tematów takich jak przyszłość polskiego węgla, krytyka unijnych pakietów klimatycznych czy analiza kosztów transformacji energetycznej.

Proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Jak definiowane będą „dezinformacja klimatyczna” i „fake newsy” w kontekście działań Ministerstwa Klimatu i Środowiska?

Czy krytyka polityki klimatycznej UE, np. Fit for 55, będzie uznawana za dezinformację i będzie podlegać ograniczeniom?

Jakie środki publiczne lub unijne zostaną przeznaczone na walkę z „dezinformacją klimatyczną”?

Kto będzie beneficjentem finansowania (np. organizacje pozarządowe, agencje rządowe, firmy zajmujące się weryfikacją faktów)?

Proszę o przedstawienie planowanego budżetu oraz podziału finansowego na poszczególne inicjatywy.

Jakie są kluczowe etapy wdrażania działań przeciwko tzw. dezinformacji klimatycznej?

Czy harmonogram obejmuje konsultacje społeczne i dialog z przedstawicielami przemysłu, szczególnie energetycznego?

Które instytucje będą odpowiedzialne za monitorowanie treści internetowych i ich weryfikację?

Czy przewiduje się współpracę z globalnymi platformami internetowymi, takimi jak Google, Facebook czy Twitter, w celu cenzurowania określonych treści?

Jakie mechanizmy zapewnią ochronę wolności słowa w obliczu działań przeciwko „dezinformacji klimatycznej”?

Czy ministerstwo przeprowadziło analizy dotyczące kosztów transformacji energetycznej wynikających z polityki klimatycznej UE, takich jak Fit for 55, dla polskiej gospodarki i obywateli?

Jakie są przewidywane koszty dla polskich rodzin i przedsiębiorstw w perspektywie do 2030 r. i 2050 r.?

Czy w ramach walki z „dezinformacją klimatyczną” przewiduje się eliminowanie z debaty publicznej głosów wskazujących na znaczenie polskiego węgla jako elementu bezpieczeństwa energetycznego?

Jakie środki podejmie ministerstwo, aby zachować balans między tzw. ochroną klimatu a ochroną interesów polskiego przemysłu i polskiej gospodarki?

Podkreślając znaczenie przejrzystości działań publicznych oraz prawa obywateli do krytycznej debaty na temat kluczowych wyzwań dla Polski, oczekuję szczegółowych odpowiedzi na powyższe pytania.