Interpelacja nr 5343

Szanowna Pani Minister!

Zwrócono się do mnie z prośbą o wskazanie Pani Minister potrzeby podjęcia prac nad przygotowaniem i wprowadzeniem regulacji prawnych, które umożliwiłyby korzystanie z szeroko rozumianego - pełnego - poradnictwa lekarskiego, diagnostyki i leczenia antyretrowirusowego HIV w Polsce także osobom nieposiadającym ubezpieczenia zdrowotnego/prawa do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, ze wskazaniem określonego źródła finansowania świadczeń dla tej grupy pacjentów (np. z budżetu państwa). Jak argumentowano, jeszcze kilka lat temu funkcjonował w naszym kraju system bezpłatnego dostępu do poradnictwa lekarskiego i szeroko rozumianego lecznictwa antyretrowirusowego (zakażenia HIV, które jest zakażeniem przewlekłym), niezależnego od posiadania w danym czasie ubezpieczenia zdrowotnego. Jednakże za sprawą przepisów wprowadzonych przez poprzedni rząd, dziś, aby uzyskać receptę lekarską na leki ARV, która następnie umożliwia ich odbiór, konieczne jest posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub prawa do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych. Tymczasem w praktyce występuje wiele możliwych sytuacji życiowych, w których można "wypaść" z takiego ubezpieczenia/prawa - np. wydłużająca się choroba, trwająca po zakończeniu zatrudnienia w okresie oczekiwania na wydanie odpowiednich decyzji zasiłkowych lub świadczeniowych przez ZUS, utrata statusu osoby bezrobotnej w urzędzie pracy, stany bezradności życiowej, uzależnień, praca "na czarno", nie w pełni uregulowana sytuacja prawna części obcokrajowców, zakażonych HIV, przebywających w Polsce itd.

Warto nadmienić, że prawo do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, finansowanych z budżetu państwa - niezależnie od posiadania przez daną osobę ubezpieczenia zdrowotnego – słusznie zachowało kilka grup pacjentów. Są to m.in. osoby narażone lub chore na czerwonkę i kilka innych ostrych chorób zakaźnych. Jak mi wskazano, objęcie wszystkich osób zakażonych HIV możliwością dobrowolnego korzystania z bezpłatnych świadczeń zdrowotnych w ramach leczenia i poradnictwa antyretrowirusowego byłoby działaniem sprzyjającym zmniejszeniu prewalencji (zakaźności) HIV w naszym kraju. Obecnie dochodzi do patowej sytuacji, w której z jednej strony prawo karne w Polsce przewiduje wobec osób zakażonych HIV (niespotykane w większości innych krajów Europy) wysokie potencjalne kary za "narażanie na zakażenie", natomiast z drugiej strony leczenie HIV jest ściśle zależne od posiadania lub nieposiadania ubezpieczenia zdrowotnego/prawa do bezpłatnych świadczeń.

Mając na uwadze powyższe uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Jak Pani Minister ustosunkuje się do przedstawionej kwestii?

Czy ministerstwo przeanalizuje wskazane rozwiązanie? Co ewentualnie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu pełnego dostępu do leczenia, diagnostyki i poradnictwa HIV także dla osób nieposiadających ubezpieczenia zdrowotnego?

Z wyrazami szacunku

Posłanka Katarzyna Osos