Interpelacja nr 4435

Szanowny Panie Ministrze,

opiekunowie osób ubezwłasnowolnionych często spotykają się z problemem braku wynagrodzenia za swoją niełatwą, absorbującą czas opiekę nad członkami swojej dalszej lub bliższej rodziny.

Zgodnie z art. 162 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego opiekunowie mają prawo do wynagrodzenia za pełnioną przez siebie funkcję, jednak w praktyce wiele sądów odmawia ich przyznania. Zasada odpłatności opieki może mieć swoje wyjątki w sytuacjach, gdy nakład pracy opiekuna jest marginalny lub gdy sprawowanie opieki jest zgodne z normami współżycia społecznego. Oznacza to, że w przypadku, gdy opieka jest wyrazem moralnego obowiązku, na przykład w relacji matka-dziecko, można odmówić przyznania wynagrodzenia.

Pragnę podkreślić, że podejście to budzi szereg pytań i wątpliwości. Przede wszystkim jak można definiować granice między „nieznacznym nakładem pracy“ a sytuacją, w której opiekun mimo moralnego obowiązku z poświęceniem i zaangażowaniem pełni swoją rolę.

W związku z powyższym zwracam się o odpowiedź na poniższe pytania:

Czy Ministerstwo Sprawiedliwości planuje przeanalizować i zaktualizować przepisy art. 162 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, aby lepiej odzwierciedlały realia życiowe opiekunów?

Jakie działania są podejmowane w celu zapewnienia równego dostępu do wynagrodzenia za opiekę, biorąc pod uwagę różnice w orzecznictwie sądowym?

Czy ministerstwo ma plany wprowadzenia regulacji, które jednoznacznie określą, w jakich przypadkach przyznawanie wynagrodzenia dla opiekunów jest obligatoryjne?

Z poważaniem

Jan Warzecha