Interpelacja nr 4214

Gniezno, 1 sierpnia 2024 roku

Szanowna Pani Minister,

w przestrzeni medialnej Gniezna głośna jest sprawa 25-letniego Filipa, który podczas krótkiego urlopu w Albanii uległ wypadkowi (tonięcie nie zakończone zgonem). Pomimo natychmiastowej pomocy okazało się, że Filip ma dużo obrażeń, które dotknęły nerki, żołądek, płuca, a także niedotlenienie mózgu, które spowodowało utratę świadomości. Został wprowadzony w śpiączkę farmakologiczną. Po wybudzeniu, lekarze określili stan jako „przytomny, ale nieobecny“, ale stwierdzili, że teraz można już go w sposób bezpieczny przetransportować do Polski. Rodzina transport na swój koszt zorganizowała, ale okazało się, że aby transport wystartował potrzebna jest gwarancja rezerwacji łóżka w szpitalu docelowym w Polsce. Żaden szpital w Polsce – do których zwróciła się rodzina – nie chciał dać gwarancji przyjęcia na oddział. Lista instytucji, do których gnieźnianin zwracał się z prośbą o pomoc jest długa, to m.in.: Narodowy Fundusz Zdrowia, Zakład Usług Społecznych, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, jak również Ministerstwo Zdrowia. Każda odsyłała do następnej.

Po wielotygodniowych staraniach i determinacji rodziny – w kwestii przetransportowania młodego mężczyzny do Polski – sprawa skończyła się dobrze. Teraz najbliżsi mogą skupić się wyłącznie na tragedii, która ich dotknęła. Filip jest przytomny, ale jego stan określany jest jako wegetatywny, nie ma z nim kontaktu.

W obliczu takiej tragedii, jak wypadek bliskiej osoby w obcym kraju okazuje się, że trzeba liczyć tylko na siebie. Żadna instytucja nie była skora do pomocy, brakuje konkretnych wytycznych.

Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę o odpowiedzi na pytania:

Jakie w Polsce obecnie obowiązują rozwiązania dotyczące postępowania w takich sytuacjach kryzysowych?

Gdzie obywatele RP będący za granicą mogą uzyskać pomoc?

Czy NFZ może w takich sytuacjach skierować do określonego szpitala czy innej placówki?

Z wyrazami szacunku

Tadeusz Tomaszewski