Interpelacja nr 3943

Szpiczak mnogi jest chorobą nowotworową przebiegającą wieloetapowo, w której ok. 1/3 chorych nie uzyskuje odpowiedzi na leczenie 1 linii, a nawrót choroby występuje niemal u wszystkich pacjentów, którzy pierwotnie uzyskali odpowiedź.

W Polsce co roku diagnozowanych jest około 1500 przypadków szpiczaka plazmocytowego, który według danych Polskiej Grupy Szpiczakowej stanowi 1-2% wszystkich nowotworów oraz 18% nowotworów hematologicznych.

Złośliwy charakter tego nowotworu wymaga skutecznych działań diagnostycznych i terapeutycznych. Celem leczenia jest uzyskanie remisji i wydłużenia życia pacjentów.

Obecnie standardem terapii pierwszej linii pacjentów z opornym lub nawrotowym szpiczakiem są schematy z lenalidomidem lub bortezomibem. Niestety, pomimo ich skuteczności, z czasem u pacjenta może rozwinąć się oporność na leczenie, co skutkuje pogorszeniem się jego stanu i wymaga zmiany terapii.

Jak podkreślają eksperci dostępne dla tych chorych refundowane schematy, mają ograniczoną skuteczność. Ponadto w drugiej linii leczenia brakuje możliwości zastosowania schematów trójlekowych KdD (karfilzomib, deksametazon, daratumumab) niezwierających lenalidomidu i /lub bortezomibu.

Środowisko kliniczne wskazuje potrzebę pilnego udostępnienia tego schematu pacjentom, którzy progresując po terapii z zastosowaniem lenalidomidu, nie mają obecnie dostępu do tego zalecanego leczenia o wysokiej skuteczności.

Czas oczekiwania na refundację nowych leków, może zagrażać zdrowiu i życiu pacjentów, stąd chciałbym zapytać:

Kiedy możemy oczekiwać decyzji dotyczącej objęcia refundacją schematu KdD, który jest kluczowy dla pacjentów opornych na lenalidomid?

Jakie kroki podejmuje Ministerstwo Zdrowia, aby poprawić dostęp do skutecznej terapii dla pacjentów dotkniętych szpiczakiem plazmocytowym, ze szczególnym uwzględnieniem tych, którzy nie reagują na tradycyjne leczenie?