Interpelacja nr 3142

Szanowna Pani Minister,

uznając swoje ograniczenia, administracja publiczna przy projektowaniu szczegółowych polityk powinna bazować na wiedzy i oczekiwaniach sektora prywatnego. Tym samym większego znaczenia powinien nabrać dialog społeczny z organizacjami pracodawców i pracowników (m.in. w ramach Rady Dialogu Społecznego), a także z nauką i trzecim sektorem. Pomocne w tym zadaniu będą różnego rodzaju instytucje otoczenia biznesu, będące strefą dialogu przedsiębiorców, naukowców, agencji rządowych, samorządu terytorialnego i stowarzyszeń.

W związku z powyższym zwracam się uprzejmie z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

Jakie konkretne mechanizmy dialogu społecznego są stosowane przez administrację publiczną w procesie projektowania polityk?

W jaki sposób sektor prywatny jest uwzględniany w procesie konsultacji i dialogu społecznego przy tworzeniu polityk publicznych?

Czy istnieją struktury formalne, takie jak Rada Dialogu Społecznego, które regularnie angażują przedstawicieli sektora prywatnego, pracowników i innych interesariuszy w proces decyzyjny?

Jakie są główne korzyści wynikające z dialogu społecznego z przedsiębiorcami, pracownikami, naukowcami i innymi grupami interesariuszy dla skutecznego projektowania polityk publicznych?

Jak administracja publiczna korzysta z opinii i oczekiwań sektora prywatnego w procesie opracowywania polityk dotyczących gospodarki i biznesu?

Czy istnieją konkretne przykłady, gdzie dialog społeczny doprowadził do wprowadzenia skutecznych zmian w politykach publicznych, które korzystnie wpłynęły na sektor prywatny?

Jakie są główne wyzwania związane z efektywnym wykorzystaniem dialogu społecznego w projektowaniu polityk publicznych?

Czy istnieją plany na przyszłość dotyczące dalszego rozwijania dialogu społecznego jako narzędzia wspierającego projektowanie polityk publicznych? Jeśli tak, to jakie są to plany i jakie mają być ich efekty?

Z poważaniem

Daniel Milewski
Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej