Interpelacja nr 2305

Szanowny Panie Ministrze,

coraz częściej pojawiają się w debacie publicznej niepokojące sygnały o braku rzeczywistej odpowiedzialności sędziów i prokuratorów za przewinienia dyscyplinarne. Fakt, iż obie te grupy zawodowe cieszą się bardzo dużymi przywilejami wynikającymi z chronionych konstytucyjnie zasad niezawisłości i niezależności, nie powinien nigdy prowadzić do braku konsekwencji w razie popełniania deliktów dyscyplinarnych. Utrzymująca się od początku lat 90. tendencja, zgodnie z którą w wyniku źle rozumianej wewnątrzśrodowiskowej solidarności koledzy bardzo łagodnie traktowali przewinienia swoich kolegów, doprowadziła do bardzo dużego spadku zaufania społeczeństwa do naszego systemu wymiaru sprawiedliwości.

Szanowny Panie Ministrze, w wielu Pańskich wypowiedziach podkreślał Pan, że Pańskim zdaniem konieczna jest naprawa sądownictwa i prokuratury. Niezależnie od zakresowej oceny trafności tej diagnozy bez wątpienia można stwierdzić, że aby jakakolwiek naprawa była skuteczna, konieczne jest zawsze najpierw sporządzenie rzetelnej diagnozy stanu obecnego.

Mając to na uwadze, uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na pytania:

1. Ile orzeczeń dyscyplinarnych kończących postępowanie w sprawie zapadło wobec sędziów sądów powszechnych, wojskowych, administracyjnych i Sadu Najwyższego w latach 2005–2024, z podziałem na poszczególne lata i rodzaje orzeczeń (uniewinniające, umarzające postępowanie – ze wskazaniem powodu, skazujące – z podziałem na rodzaje kar)?

2. Ile orzeczeń dyscyplinarnych kończących postępowanie w sprawie zapadło wobec prokuratorów w latach 2005–2024, z podziałem na poszczególne lata i rodzaje orzeczeń (uniewinniające, umarzające postępowanie – ze wskazaniem powodu, skazujące – z podziałem na rodzaje kar)?

Z wyrazami szacunku

Paweł Jabłoński