Interpelacja nr 2222

Szanowna Pani Minister,

w pakiecie zobowiązań zaprezentowanym przez premiera Donalda Tuska znalazła się kwestia „stworzenia systemu usług asystenckich dla osób niesamodzielnych, w ramach którego profesjonalni, certyfikowani opiekunowie będą wspierali osoby niesamodzielne”.

W Polsce zawód asystenta osoby z niepełnosprawnością został wpisany do klasyfikacji zawodów w 2001 roku (rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 marca 2001 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, Dz. U. Nr 34, poz. 405, wprowadziło do grupy zawodów oznaczonych symbolem 346 – zawód asystent osoby niepełnosprawnej).

Asystent jest wsparciem dla osoby z niepełnosprawnością, dzięki której może ona prowadzić samodzielne, niezależne życie. Asystent pomaga pokonywać problemy, z którymi na co dzień osoba z niepełnosprawnością nie jest w stanie sobie poradzić. Asysta powinna być dostosowana do osobistych, jednostkowych potrzeb każdej osoby z niepełnosprawnością. Asystent jest wykonawcą woli i poleceń osoby z niepełnosprawnościami w realizacji jej podstawowych, codziennych czynności. Stworzenie ww. systemu wymaga jednak gruntownej analizy zapotrzebowania społecznego i profesjonalnych konsultacji.

W związku z tym zwracam się z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

Czy przeprowadzono analizę kosztów związanych ze stworzeniem i utrzymaniem systemu usług asystenckich, a także źródeł finansowania tego przedsięwzięcia?

Kiedy taki system zostanie wprowadzony w Polsce?

Jakie kryteria zostaną ustalone dla osób ubiegających się o certyfikację jako profesjonalni opiekunowie i w jaki sposób planuje się zapewnić wysoki standard usług świadczonych przez nich?

Czy przewiduje się jakieś mechanizmy monitorowania jakości i efektywności świadczonych usług asystenckich oraz jakie będą procedury w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub naruszeń standardów?

W jaki sposób planuje się zapewnić równy dostęp do usług asystenckich dla osób niesamodzielnych w różnych regionach kraju, uwzględniając ewentualne zróżnicowanie w dostępności świadczeń zdrowotnych i społecznych?

Jakie są oczekiwane korzyści dla osób niesamodzielnych i ich rodzin związanych ze stworzeniem systemu usług asystenckich i czy przewiduje się jakiekolwiek działania mające na celu ocenę tych korzyści?

Czy istnieją plany na edukację społeczeństwa na temat istoty i korzyści wynikających z usług asystenckich oraz na promocję tych usług jako alternatywnego sposobu opieki nad osobami niesamodzielnymi?

Z wyrazami szacunku

Daniel Milewski
Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej