Interpelacja nr 1891

Pani Minister,

"Bon terapeutyczny" jest autorskim programem Fundacji Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „Tacy Sami” zgłoszonym przez stronę społeczną w roku 2020. Celem programu jest wsparcie beneficjentów z niepełnosprawnościami, chorych psychicznie i społecznie niedostosowanych (niedostosowanie społeczne jest czasami współistniejące z chorobą psychiczną, czy też bywa jedną z przyczyn niepełnosprawności) w uczestnictwie placówek terapeutycznych rehabilitacji społecznej prowadzonej przez podmioty ekonomii społecznej w tych placówkach.

Zadaniem tego przedsięwzięcia nie było tylko zapewnienie (w okresie pandemii COVID-19 czy też wojny w Ukrainie) uczestnictwa w zajęciach terapeutycznych placówek prowadzonych przez podmioty ekonomii społecznej, lecz program "Bon terapeutyczny" miałby przyczynić się również do rozwoju istniejących i powstania nowych inicjatyw. Obecnie w Polsce rehabilitację społeczną ma zapewnione około 3% osób z prawnym orzeczeniem o niepełnosprawności (przy przyjęciu, że stan liczbowy wynosi 2 miliony osób).

Program "Bon terapeutyczny" w całości odpowiada wyzwaniom, jakie stawia nie tylko art. 69 i art. 32 Konstytucji RP, lecz także prawo UE oraz prawo międzynarodowe. Program ten jest spójny z zapisami Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych (art. 26), Konwencji o prawach dziecka (art. 23), Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 26), Europejskiej Karty Społecznej (art. 15). W związku z powyższym w 2021 r. program "Bon terapeutyczny" został wpisany do krajowej strategii Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego pod nazwą bonu rehabilitacyjno-terapeutycznego i swoim działaniem objął wsparcie rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym. We wrześniu 2022 roku program ten został usunięty przez KE, pomimo uprzedniego przyjęcia przez rząd RP tego dokumentu 11 marca 2022 r. Ta sytuacja wstrzymała pracę nad legislacją tak potrzebnego instrumentu finansowego służącego rehabilitacji społecznej beneficjentów placówek ekonomii społecznej.

W świetle powyższego proszę o odpowiedź na następujące pytania:

Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozważa wprowadzenie do legislacji ustawy o bonie terapeutycznym zapewniającym rehabilitację społeczną osób z niepełnosprawnościami, która jest zagwarantowana postanowieniami Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych - art. 26, Karty praw podstawowych UE - art. 23, Konwencji o prawach dziecka – art. 23?

Czy znane są Pani założenia dotyczące bonu terapeutycznego postulowanego przez liczne organizacje pozarządowe?

Czy nie należałoby w priorytecie VI.2.3 Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami na lata 2021-2030 wprowadzić zapisu dot. prowadzenia rehabilitacji społecznej i zawodowej obok wpisanej tam rehabilitacji medycznej?

Wobec tego, że rehabilitacja medyczna, społeczna i zawodowa są względem siebie komplementarne, czy zatem nie jest konieczne uzupełnienie zapisu priorytetu VI.2.3 dotyczącego rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz priorytetów VI.3.2, VI.3.3, VI.3.4 dotyczących rehabilitacji i terapii osób chorych psychicznie (zarówno osób dorosłych, jak i dzieci) o zapisy dotyczące organizacji pozarządowych, czy też podmiotów ekonomii społecznej jako podmiotów współpracujących (a które zostały pominięte)?

W związku z faktem, że zawarte w strategii priorytety mają charakter komplementarny pominięcie podmiotów trzeciego sektora i podmiotów ekonomii społecznej uniemożliwia im korzystanie z przysługujących środków UE.