Interpelacja nr 820

Szanowna Pani Minister,

wyjeżdżając do sanatorium Polki i Polacy chcą przede wszystkim podreperować stan swojego zdrowia. Leczenie uzdrowiskowe jest leczeniem uzupełniającym, chętnie wybieranym przez osoby starsze, które w jednym miejscu mogą skorzystać z całego pakietu zabiegów, do których często mają utrudniony dostęp w miejscu swojego zamieszkania.

Zgodnie z zawartą umową placówka uzdrowiskowa zobowiązana jest udzielać kuracjuszom świadczeń, z zachowaniem najwyższej staranności, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, respektując prawa pacjenta, a także zgodnie z zasadami etyki zawodowej i obowiązującymi przepisami. Zapisy Karty Praw Pacjenta powinny bowiem gwarantować kuracjuszom prawo do godnego traktowania i godnych warunków zakwaterowania.

Niestety jak coraz częściej informują mnie wyborcy, w trakcie ich pobytu w sanatoriach zdarzają się przypadki łamania praw pacjenta oraz oferowania im niezadowalającej jakości usług. Mankamenty te dotyczą nie tylko strony czysto medycznej. Znacznie częściej związane są z niedbałością pracowników, brakiem szacunku dla pacjentów, nieliczeniem się z ich potrzebami, fatalnymi warunkami zakwaterowania, dodatkowymi opłatami czy jakością i ilością posiłków.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

W jaki sposób ministerstwo lub Narodowy Fundusz Zdrowia weryfikują jakość świadczonych usług przez podmioty sanatoryjne finansowane z publicznych pieniędzy?

Czy nad takimi podmiotami sprawowana jest kontrola w sposób ciągły? Jakie obszary usług świadczonych przez sanatoria uzdrowiskowe są badane? Proszę o przedstawienie wyników takich badań i kontroli za 2023 rok.

Osoby korzystające z sanatoriów uzdrowiskowych często skarżą się na jakość posiłków i ilość pożywienia. W jaki sposób ministerstwo planuje rozwiązać problem zbyt małych porcji, ograniczonej ilości warzyw czy monotonii menu? Pragnę zauważyć, że w przypadku niektórych kuracjuszy i podmiotów położonych poza centrami miast/wsi dostęp do miejsc, w których mogliby oni nabyć jedzenie i zaspokoić głód jest ograniczony.

Sanatoria uzdrowiskowe obciążają kuracjuszy dodatkowymi opłatami. Najczęściej są to dopłaty do pokoi jednoosobowych, koszty parkingu, użytkowania sprzętu telewizyjnego znajdującego się w pokoju czy wymiany pościeli i ręczników w trakcie pobytu. Nie są to usługi bezpośrednio związane z lecznictwem, lecz jednak stanowią one pewien standard, który powinien być oferowany kuracjuszom bezpłatnie. Czy w ramach zawieranych kontraktów regulowane są maksymalne kwoty, jakimi kuracjusze mogą zostać obciążeni np. za dietę wegetariańską, zaparkowanie pojazdu na terenie sanatorium czy użytkowanie telewizora? Czy kontrakty te regulują również kwestie posiłków (definiują jak mają być zróżnicowane) czy kwestie utrzymania czystości w pokojach i wymiany bielizny pokojowej?

Z sanatoryjnego leczenia uzdrowiskowego korzystają często osoby starsze i samotne. Obecnie stosowane rozwiązanie polegające na autonomiczności lekarza w zakresie przydziału odpowiedniego sanatorium uzdrowiskowego, powoduje często, że osobom takim przydzielane jest miejsce pobytu oddalone o kilkaset kilometrów od ich miejsca zamieszkania. Stanowi to dla nich olbrzymią trudność w dotarciu do miejsca leczenia i jest jednocześnie znaczącym kosztem w ich domowym budżecie. Czy ministerstwo rozważało wprowadzenie możliwości wskazania przez kuracjusza preferencji odnośnie do przydzielenia jej/mu sanatorium położonego najbliżej jej/jego miejsca zamieszkania (z poszanowaniem kryterium specjalizacji zdrowotnej/rodzaju świadczonych przez takie sanatorium usług)?

Z poważaniem

dr Anita Kucharska-Dziedzic
Posłanka na Sejm RP